Brezilya’nın bağımsızlığını Portekiz’e kabul ettirebilmek için ödediği bedel, yaklaşık 80 ton altına karşılık gelen 2 milyon sterlin oldu. Bu uzlaşma, Fransız birliklerinin Portekiz’e girmesiyle başlayan yıllar süren siyasi dönüşümün ardından sağlandı. Fransız işgali, Portekiz kraliyet ailesini Atlas Okyanusu’nu aşarak Rio de Janeiro’ya yerleşmeye zorlamış, böylece Brezilya Portekiz İmparatorluğu’nun merkezi haline gelmişti.
Ancak bu gelişmelerin arkasında uzun bir tarihi süreç bulunuyordu. İngiltere’ye uygulanan Kıta Ablukası politikasının hayata geçirilmesi konusunda yaşanan anlaşmazlıkların ardından Napolyon Bonapart, Portekiz’i İngilizlere İber Yarımadası’nda üs sağlamakla suçlayarak Kasım 1807’de ülkeyi işgal etmeye yöneldi.
Atlas Okyanusu üzerinden güvenli bir geçiş güzergâhı oluşturulmasının ardından Portekiz kraliyet ailesi, Brezilya’daki sömürgesine doğru yola çıktı. Rio de Janeiro’ya yerleşen kraliyet ailesi, Brezilya’yı Portekiz İmparatorluğu’nun yeni merkezi hâline getirdi.
Ancak Napolyon Bonapart’ın iktidardan düşmesi ve Portekiz’in egemenliğini yeniden kazanmasının ardından Brezilya meselesi, Portekiz kraliyet ailesinin üyeleri arasında krize yol açtı. Bu kriz, ilerleyen yıllarda Brezilya’nın bağımsızlığını kazanmasıyla sonuçlandı. Portekiz, 29 Ağustos 1825’te imzalanan antlaşmayla Brezilya’yı bağımsız bir devlet olarak tanıdı.
Brezilya’nın bağımsızlığı Portekiz’de yaşanan Liberal Devrim’in ardından Portekiz Kralı VI. João, 1821 yılında Brezilya’dan ayrılarak ülkesine dönmeyi kabul etti. Buna karşılık oğlu Pedro, daha sonra bilinen adıyla I. Pedro, Brezilya’da kalmayı tercih etti.
Portekiz sömürgesinin yöneticisi olarak geniş yetkilere sahip olan Pedro, Brezilyalıların yanında yer aldı ve 7 Eylül 1822’de Brezilya’nın Portekiz’den bağımsızlığını resmen ilan etti.
Pedro, Ekim 1822’de kendisini Brezilya İmparatoru ilan ederek I. Pedro unvanını aldı. Mart 1824’e gelindiğinde Brezilya’da kalan Portekiz yanlısı birlikleri yenilgiye uğrattı. Ülkenin kuzeydoğusundaki ayrılıkçı girişimi de bastırarak yönetim üzerindeki hakimiyetini güçlendirdi.
Brezilya halkının geniş desteğini kazanan I. Pedro’ya “Kurtarıcı” unvanı verildi.
1825 Antlaşması Güney Amerika ile Afrika arasındaki köle ticaretinin sona erdirilmesini sağlayarak kendi çıkarlarını güvence altına almak isteyen İngiltere, Portekiz ile Brezilya arasındaki anlaşmazlığın çözülmesi için arabuluculuk teklifinde bulundu.
Portekiz ve Brezilya, 1825 yılının ortalarında aralarındaki anlaşmazlığı sona erdirmek amacıyla resmi bir antlaşma imzaladı. Portekiz bu antlaşmayla Brezilya’nın bağımsızlığını ve I. Pedro’nun imparatorluğunu resmen tanıdı. Brezilya tahtının daha sonra Pedro’nun çocuklarına geçmesini de kabul etti.
Buna karşılık Brezilya, Portekiz’in Afrika’daki bazı sömürgeleri üzerinde hakimiyet kurmaya yönelik taleplerinden vazgeçmeyi taahhüt etti.
Portekiz ile Brezilya ayrıca aralarındaki barış ve dostluğu koruma, diplomatik ilişkiler kurma ve karşılıklı iş birliğine dayalı bir ittifak oluşturma konusunda anlaştı.
Taraflar, gemiler, mallar ve ticari ürünler dahil el konulan bütün varlıkların sahiplerine iade edilmesini kabul etti. Bu sürecin denetlenmesi için bir komisyon kurulması kararlaştırıldı.
Ticari ilişkilerin yeniden başlatılmasının yanı sıra Brezilya, Portekiz’e tazminat olarak yaklaşık 2 milyon sterlin, diğer bir ifadeyle yaklaşık 80 ton altına denk gelen bir ödeme yapmayı taahhüt etti.
Antlaşmayla Portekiz’in Brezilya’nın bağımsızlığını tanıması resmiyet kazandı. Antlaşma, Kasım 1825’in ortalarında yürürlüğe girdi.
İlerleyen dönemde İngiltere ile Brezilya arasında da bir antlaşma imzalandı. Brezilya bu antlaşma kapsamında köle ticaretini dört yılı aşmayacak bir süre içerisinde sona erdirmek için çalışmayı taahhüt etti.