Türk insanı küfre gülmez, bundan hoşlanmaz. O, sizin densizliğiniz. Kendi ekosisteminizde durum böyle olabilir. Gel benim sahnemde, o küfürlerin bir tanesini et bakalım. Ne yazık ki günümüz Türkiye'sinde genel espri anlayışı, başka bir şeye dönüşmüş durumda. Ahlaki seviyede ne yazık ki düşüş var. Sekülerler, yıllardan beri bu seviyesizliği sanat olarak bize dayattılar. Bize, “Sanat şemsiyesi altında esprinin sınırı olmaz,” dediler. Bu, onlara göre sanattı. Hatırlayın; 28 Şubat'ta Sincan'da tanklar, tiyatrodan dolayı yürütüldü. Bana, “İslami stand-upçı, onun gösterilerine abdestsiz girilmez,” diyorlar; desinler. Ben onların yaptığı işin çok daha iyisini, İslami hassasiyetlerimizi koruyarak gerçekleştiriyorum.
Mizahın alıcısı çok
Ben hem mizah üretiyorum hem de yeni bir kitle inşa ediyorum. “Fani But Funny” isimli gösterim, hemen her şehirde kapalı gişe sahnelendi. Bu, insanlar için yeni bir şey olabilir ama benim için değil. Ben, -daha tanınmazken- kendi yazdığım “Hacıların Çocuğuyum” isimli bir gösteriyle sahnelere çıktım. Fakat sonrasında televizyonculuk kariyeri beni o kadar domine etti ki bir süre kafamı kaldırıp mizaha yoğunlaşamadım. Fakat bu süreçte programlarımı izleyenler, zaten ara ara komik hikâyeler anlattığımı bilirler. Biz mizahçılar kurtluyuz, yerimizde duramayız.
Bundan on yıl önce stand-upçıları saysaydık, bir elin parmaklarını geçmezdi. Fakat özellikle şu son iki - üç senede komedyenlerin sayısında inanılmaz artış var. Birçoğunu ben bile tanımıyorum ki işin içinde olmama rağmen. Instagram'da, TikTok'ta, YouTube'da sık sık komik videolar önümüze düşüyor. Sonra bu üretimin alıcısının çokluğunu ve bunların da büyük kısmının genç olduğunu fark edince zurnanın zırt dediği yer de ortaya çıkıyor. Piyasaya hâkim mizahın genel karakteri, gayriahlaki bir içeriğe sahip olması. E, demek ki o zaman alternatif bir mizaha ihtiyaç var diyebiliriz.
Nerede durmam gerektiğini biliyorum
İyi bir mizahçı olmak, dinî içerikli mizah yapmaya yetmez. Bunun için asgari bir bilginizin, deneyiminizin ve kitleyle alakalı edinilmiş tecrübenizin olması gerekiyor. Ben, İslami bir ekosistemin içinde doğup büyüdüm. Mahallemi, mahalleme anlatıyorum aslında. Hangi konularda şaka yapılıp hangi konularda yapılmaması gerektiğini biliyorum. Mesela Nihat Hatipoğlu'nu çok iyi karikatürize edebilirim sahnede. Sonra diyorum ki kendime, “Bunu yapmamalıyım, çünkü hocamızın rencide olma ihtimali var.” İşte orada durup geri çekiliyorum. Ben, iftar programı sunarken de espri yapıyorum; insanlar gülüyor, eğleniyor. Burada önemli olan, kıvamı tutturabilmektir.
Birileri diyor ki “Ya bir gün sahnede küfredersen, ya ağzından kaçarsa...” Sahnede niye küfredeyim? Normal hayatta etmiyorum ki. Etmem; çünkü günah ve haram diye bir ölçüm var. Biz, bu ölçüyü koyan ailelerin çocukları olarak zaten belli sınırlar içerisinde yetiştik. O yüzden sahnede de ekranda da çok rahatım. İzleyicilerime, “Ailelerinizle, çocuklarınızla beni rahatça izleyebilirsiniz,” diyorum. Aslında mesele sadece sahnede küfretmek de değil, mukaddesatı hedef almak. Biz, dünya görüşü bizimle aynı olmayan insanların mukaddesatını aşağılamıyoruz sahnede. Bir insanın kelliği, kekemeliği, şişmanlığı ve şaşılığı üzerinden de şaka yapmak bir cinayettir.
Ağlamıyorsan güldüremezsin
Şimdi sosyal medya komedyenlerinden küfrü, hakareti ve gıybeti çekip aldığında geriye neleri kalır? Emin olun, kaliteli mizah üretmekte çok zorlanırlar. Biz, rıza dairesinde bir şeyler yapmaya çalışıyoruz. Haydi buyur, sen de yap bakalım. Küfretmeden, gel ve güldür bakalım bizi... Ayrıca bir şeyi yeni yeni fark etmeye başladım. Ben, önceden izleyicileri çok daha kolay güldürüyordum. Benzer hikâyelere daha iyi tepkiler alıyordum. Şu an fark ediyorum ki bu milletin mizah anlayışının üstünden bir şey geçmiş. Bunun değişmesi lazım.
Bir insan, öfkesi nispetinde şaka yapabilir. Hazreti Ayşe (r.a.) annemizin omzuna yaslanıp da develeri izleyen de Resûlullah Efendimiz'di (s.a.v.), harpte Müslümanlar geri çekilirken kılıcıyla öne atılan da... Nihayetinde insanız ve her şey zıddıyla kaim. Bu sebeple gerçekten ağlayamayan, gerçekten gülemez. Müslümanlar ağlıyor, çünkü yanı başımızda Gazze var.
Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.