İlim bir nokta idi ve yahudiler onu çoğalttı.
yahudiler ve yahudi ruhlular.
Şimdi de aynı kimseler, ilmi de, fenni de, sanatı da yahudiden bin beter bir zekâya emanet bırakmayı meşru, hatta mecburi görmek ve göstermekteler: sun’i zekâya. Malûm, aklını peynir ekmekle yemiş bizim gibi kuyrukçuların yeni putu sun’i zekâ. Şimdiki gizli umdeleri “Benim yerime de o düşünsün.”; bir sonraki ise “Benim yerime o ibadet etsin.”
Belli ki bu gidişatın bir sonraki safhası ise Mekkeli müşrikleri mumla aratır bir putperestlikle sun’i zekâya perestişkârlık: (Hâşâ) “Ey yüce rabbimiz sun’i zekâ! Sen bizi affet. Sen bize merhamet et. Sen bizdeki zekâyı al, yerine seninki gibi sun’isini ihsan eyle! Sen bizi batıl yoldan ayırma! Bir ömür sana kulluk etmekten bizi alıkoyma! Her ân senin ismini zikredelim. Günde 55 vakit sana kulluk edelim ya sun’i zekâ! Senin için gece yarıları teheccüde kalkıp internete bağlanalım; senin yüceliğinin ihtişamı karşısında her daim secdede kalalım.” Arkasından utanmadan da “Amiiiinnn!” çeker mi bunlar? Çekerler!
Şaka gibi görünüyor ama bugünün şakası, yarının vakası.
Sun’i zekâya methiye
Siz de farkındasınızdır, ağzı olan her gün, her yerde, her fırsatta sun’i zekâya hayranlığını dillendirmekte. Yakında evinin adresini ona soranlarımız çıkarsa şaşmayalım.
Son asırda bütün itikadından maharetle uzaklaştırılmış insanımız, o avama mahsus ferasetiyle gene de bazı hususlara Müslümanca bakmaya gayretlenmekteydi. Bunlardan biri de bizim ‘ilim’ diye yuttuğumuz ‘fen’ icatlarının bazılarını kıyamet alâmeti saymaktı. Radyo da kıyamet alâmetiydi meselâ, televizyon da, tayyare de. Hele Amerikalılar “Biz Ay’a indik.” palavrasını sıktıklarında bunu iyiden iyiye kıyametin ayak sesi saydılar.
Hâlbuki avamın cehaletinden gelen acziyeti yüzünden onun ümmiliğinden kaynaklanan ferasetini görmezden gelmek ne yaman bir gaf. Öyle ya, güya bunca mürekkep yalamışlığımıza rağmen hangimiz bembeyaz başörtülü babaannelerimizin pazarlıksız imanını kuşanabilmekteyiz ki?
Kula kulluğa rıza gösteren insan, onu rabbine yakınlaştıracak vasıtaları niçin arayıp bulmasın, icabında icat etmesin ki?
Aklımızı başımıza devşirmezsek ve bir ân evvel bu nevzuhur ‘tanrı’nın künhüne eremezsek yakında Pantheon’da Zeus’u kürsüsünden kaldırıp elbirliğiyle yerine bu 1 ve 0’lardan müteşekkil zanni rabbi oturtacağız da cehennemin dibini boyladığımızı anlayamayacağız. Heyhat, olur ki bu amelimizin neticesini de sun’i zekâ tanrısına sorarız; o da bizi rahatlatacak bir cevap verir herhâlde.
Kulu kula kul kılma
Maksat belli: Üreyemeyen, düşünemeyen ve direnemeyen bir varlık peydahlamak. İnsan görünümlü, melek huylu, insandan başka her şeye benzeyen, iradesiz bir nevi insancık. İnsanın kulu bir insancık. Göründüğü kadarıyla bu şedit maksadın mühim safhalarından biri de insanı insanlığından tecrit edip onu güdülmesi kolay bir kuklaya dönüştürmek. Böylelikle tanrıcılık oyunlarına yeni bir zafer tacı daha ekleyecek beynelmilel yahudi. İnsanı idare etmek faslından insanı gütme safhasına geçecek.
İnsanın kulu bu insancıkları rablerine(!) yakınlaştıran vasıta putu da sun’i zekâ. Bu nevzuhur insan-tanrıların kendilerine kul kıldıkları bu insancıkları, ortalıkta görünmeyen bu telmaşa tanrılara yakınlaştıran makineden bir totem; her eve girmiş bir put. Çalınmış aklın ‘kutsal’ oyuncağı. Hakiki müminin indinde sun’i zekâ bundan ibaret.
Hak veya batıl her nevi inancın kıblegâhı ve meskeni kâlp iken bu kulu kula kul kılma inancının meskeni ise iğdiş edilmiş zihin.
Gözden kaçırılan incelik: Zihnin vazifesi tatmin safhasına varana değin tereddüt ve şüphe iken kâlbin vazifesi, zihnin ona dayattığı bütün şekleri ve şüpheleri birer birer eledikten, aklın mantık bağıyla bağladığı tuzakları boşa çıkardıktan sonra tam ve mütekâmil bir seviyede iman. Akıl bir bağdır ama his, masivadan sıyrılıp maveraya açılan bir kapı. ‘Dar kapı’ hem de. O kapının tecelligâhı ise kâlp. Bırakalım sun’i zekâyı, tabii zekâya teslimiyette bile insan her daim felâkete sürüklenmişken....
Öbür fenalıklarının yanında sun’i zekânın beraberinde getireceği yıkımlardan biri de kâlbin tasfiyesi... Başka bir ifadeyle materyalistlerin idrakine denk bir şekilde kâlbi asli vazifesinden koparıp bir nevi pompadan ibaretleştirmek: kâlbi mühürletmek.
Sun’i zekânın haddi
Şurası da bir hakikat: Sun’i zekâ nice işi insan kadar mütekâmil bilebilmekte, kuşatabilmekte; hatta tasavvur, tahayyül, ibda ve fikren inşa edebilmekte. Alelâde bir insan kadar ama. Neticede hangi sahada olursa olsun o sahada sun’i zekânın tırmanabileceği en üst mertebe, bir insanın ayak iziyle mahdut; parmak iziyle yahut. Onca tapındıkları sun’i zekânın sidretül müntehası, insan tekâmülünün sınırı. Ötesi ona kapalı.
Her insan tuhaf bir şekilde başkalarınınkinden çok, kendi aklına itimat eder. Onu, başına aldığı her belâdan kurtaracak bir çare ve her derde deva görür. Her ne verirlerse versinler, kendi aklını başkalarınınkiyle sureti katiyyede değiştirmeye yanaşmaz. Ama aynı insan, döndü dolaştı ve herkesten aziz gördüğü aklını, fikrini, ilmini, zekâsını; hasılı onu o yapan her ne varsa her birini bir makineye emanet eder hâle geldi. Ne emaneti, düpedüz teslimiyet bu. Ve hatta peşkeş çekmek.
İnsana emanet edilmeye kıyılamayan yüceler yücesini, bir makinenin sun’i muhakemesine teslim. Hâlbuki azıcık düşünsek sun’i zekânın, insanın tabii ve hakiki, üstelik hakikate talip zekâsının ancak bir nevi taklidinden ibaretliğini hemen farkedeceğiz. Ama şu nefsin en kavi tuzaklarından acelecilik yok mu; işte insanın sırtını er meydanında yere çalan Aşil topuğu tam da burası: acelecilik ve kolaycılık. Netice ise bir replikaya, cansız ve ruhsuz bir kuklaya mahkûmiyet.
Hakikatin terki ve sun’i ile zannın tercihi
Elimizi neye atsak gayri tabii. Bizi de tabiatımızdan uzaklaştırmak üzereler. Bunu açık açık ifadeden de uzak durmuyorlar. Kimden çekinecekler zaten? Bu gidişata şöyle ağız dolusu bir “DUR!” diyen çıkmıyor ki. Müslümanların idarecileri, gelene “Geç!” demeye alıştırılmışlar bir kere.
Elimizde-avucumuzda, ulvi veya süfli ne kadar hakikat varsa onların her birine talipler aslında. Bizdeki hakikatleri elimizden kendi rızamızla alıp yerine sahtelerini, zannilerini ve sun’ilerini vermeye niyetliler. Zaten bir vakitler bizdeki zeytinyağını alıp yerine ayçiçek yağını kakalayanlar bunlar değil miydi? Şimdi de hakikatlerimizi toplayıp yerlerine zehirli sun’ilerini koyacaklar ve biz gene bu kazığı da afiyetle yiyeceğiz. Ve hazdan mest olacağız.
Bize lâyık buldukları yeni idare tarzına kendileri ne ad verirse versin, aslı da budur, faslı da.
Öte yandan hakikat, zannettiğimizden farklıdır; daima. Ve ona galip.
Bir insanın zihninde zan hakikate galip geldiğindeyse o insanı ya zihni bir hastalık paklar veya rûhî. Veyahut teneşir.
Pek yakınlarda “Her bir şeyimiz sun’i zaten: Her nevi gıdamız, suyumuz ve eşyamız. Bari zekâmız bize kalsaydı.” diyenimiz kalmayacak bu gidişle. Bu gidişe dur demedikçe.